باز سلام به همه – داره عید میاد . چند سالی هست که از عید فقط تعطیلیشو میدونم چیه واینکه  باید برم خونه . تازگیها دیگه خونه رفتنم هم شده یه عادت نه یه علاقه . نه اینکه بخوام اینجا بمونم ... راستش بعضی وقتها فکر میکنم همون بهتر که تعطیلی نداشته باشم و سرم با کارای احمقانه روزمره گرم باشه .. ولی به همه اونهایی که میان اینجا به ما لطف دارن و برامون می نویسند میگم که همیشه روزهاتون نوروزی باشه با دکور شیرینی و مهمونی ، با قیافه ها و لباسای نو ،  با گشت و گذار....

ما از اولش برای مردن به دنیا پا می ذاریم . با رنگ خون ، قرمز . از همونجا دو دسته میشیم : یکی اونهایی که میدونن آخرش چیه و خودمون نقش چندانی نداریم تو سرنوشتمون ، و یکی هم اونهایی که نمی دونن . اینکه چی میشه که یکی می فهمه و یکی نمی فهمه رو کسی نمی دونه ولی اونایی که می فهمن ، خیلی بهتر زندگی میکنن . من از اونایی بودم که داستان رو تا آخر خوندم . وقتی که ما آخره داستان رو میبینیم برخلاف همه اون چیزهایی که مردم فکر میکنن اساس لذتهامون میشه همون چیزهایی که همه فکر میکنن برای ما زجره . برای من، اون لحظه ای که توی اون کیسه فریزر، بدون هوا ، تو دست اون دختر کوچولو با یک زلزله دائمی 12 ریشتری  می رفتیم ، با امید به اینکه سر سفره هفت سین با همین دستهای کوچیکش هی توی تنگ دنبالم میکنه ،  بسیار لذت بخش و شیرین بود . چون می دونستم که ماهارو ساختن تا این دستا باهامون بازی کنه بعد چشمای این دستها ، یک ماه بعد برای مدت کوتاهی ،شاید یک ساعت ،برامون گریه کنه و قسمت گربه های تپل آپارتمانی بشیم .

ابوذر

سلام . دو- سه تا نکته باید بگم

1-    اینکه یاد گرفتم اگه می خواین به نهایت لذت برسین باید به استقبال بیشترین حد ریسک و خطر برید.

2-    درسته که اینجا هیچی نوشته نشده ولی بهم چند تا تذکر داده شده که این چه وضع نوشتنه ، خوندش سخته و از این حرفها . آخرش باید بگم که : "از کوزه آن برون تراود که در اوست "ولی خوب اینجا همه چیز دوطرفه است پس منم گفتم چشم ، حالا هم قراره که سعی کنم وهرجوری از زبونم در می یاد حرفها رو ننویسم بلکه یه بار دیگه بخونم و تروتمیز تر بنویسم .

3-    باید بگم همین نظرات اگه نوشته می شد ما زودتر به فکر درست کردنش         می افتادیم .

4-    من فکر می کردم و هنوز هم فکر می کنم که خیلی از مشکلات اجتماعی موجود بخاطر توقعات آدمها از همدیگر است که معمولا یا یک نفر، دیگری را محق نمی داند که این توقع را داشته باشد ، یا خیلی از وقتها یک نفر اصلا نمی فهمد که ازش توقع دارند . با همه این فلسفه هایی که همیشه برای خودم می پیچم حالا باید بگم به این گرفتار شدم که دیشب از یک نفر حرفی شنیدم که شنیدنش را از او توقع نداشتم .

5-    این هم بجای داستانک :

نمي دانم فيلم شبهاي روشن را ديده ايد يا نه ؟ مرد مي گويد : من همه آدمهاي اين شهر را دوست دارم چون هيچکدام را نمي شناسم . اين جمله هميشه براي من يکجور درس بوده ،  راه رسيدن به يک فضاي روحي لطيف تر در کل جهان . صبح از پله هاي مترو که بالا مي آمدم کنار لبه سکوي کوچک کنار درب ، يه پسر بچه مدرسه اي تپل حدود 9-10 ساله نشسته بود . نفس نفس ميزد مثل اينکه دويده باشد ، بهش نگاه کردم . هميشه به بچه ها نگاه مي کنم و خودم را ميبينم وقتي که پاک باشم . خيلي دوستشون دارم . سرش رو بالا آورد و منو نگاه کرد . يک چشمکي بهش زدم و او خنديد و سري تکان داد و باز شروع کرد يه نفس نفس زدن . به خيابون که رسيدم احساس خيلي خوبي داشتم يک رابطه خوب بدون هيچ توقعي و ...

خيلي خوب بود. ( اون پسره رو بيش از 5 بار ديدم فکر کنم منو نميشناسه ولي من دوسش دارم هميشه هم داره يه شيطوني ، یه کاری ميکنه –  تجربه کرديد؟)

ابوذر

چرا اینجا هستیم؟آقای قاضی می پرسید چرا؟

زندگی چندان خوبی نداشتیم.اختلاف و درگیریهامون کم نبود.اما با هم میساختیم..بالاخره زن وشوهر بودیم...

من معمولاً زیاد چت میکردم.اول ها زنم زیاد بهم گیر میداد.اما بعد اون هم بی خیال شد.من هم بیشتر به جای خونه از محل کارم یا کافی نت چت میکردم که کمتر با هم درگیر بشیم.چند تا دوست دختر هم همینطوری پیدا کرده بودم.(لطفا ژست نگیرید.متاهل هستم که باشم.این که دلیل نمیشه..میشه؟؟)

بین افرادیکه که از طریق چت میشناختمشون یکیشون خیلی خوب بود.خوب حرف میزد.کلا به نظر آدم جذابی میرسید.بعد از چت به سختی ازش خداحافظی میکردم و به اکراه میرفتم خونه..

بعد از مدتی تصمیم گرفتیم همدیگه رو ببینیم.قرار شد من شلوار جین و تی شرت مشکی بپوشم..اون هم مانتو سفید با کفش آدیداس تا هم رو راحت بشناسیم.

روز موعد سر ساعت مرخصی گرفتم و رفتم سر قرار..دیدمش..مانتو سفید..کفش آدیداس..خیلی قشنگ بود..ولی بدیش این بود که زنم بود...

صدای قاضی منو به خودم آورد..«نگفتید چه مشکلی با هم دارید؟»

«تفاهم نداریم آقای قاضی..تفاهم نداریم..زود تر تمومش کن..میخوایم بریم...

احسان

نشسته بود زير آسمان ، تکه ابرها بالاي سرش با خورشيد بازي مي کردند . انتظار بدترین دردهاست همه بد بودنشم بخاطر خیالاتی هست که از همون لحظه اولی که از قرار گذشت گرفتارشون می شی . نگران بود چرا نيامدند . قرار بود او آنجا بماند و آنها بروند قله و برگردند . هميشه او هم قله رو بود اما اين دفعه هوس کرده بود اينجا ؛ کنار آب بماند ،  بخوابد و... . همه چير خوب بود جز انتظار . داشت مي قهميد که مادرش چه مي کشد . کوله را بست بطرف بالا . اهل ایستادن و منتظر  قضا ماندن نبود بلکه همیشه می رفت دنبال قضا و قدر . توی فکرش خانه بود و ترمینال ، باید می رفت .....

ابوذر

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

داشت کف زمين را به پيشانيش مي سائيد ! کنار سرش خوني بود . زن آنطرفتر گريه مي کرد– گريه نه از آن گريه هايي که آدم را خالي مي کند بلکه از آنهاي که نشان دردي هميشگي و دروني است که آهسته مسير خودش را درونت مي پيمايد . از آنهايي که فقط نگاه مي کني و گريه – شايد همه دلشان براي مرد بسوزد ولي او الان اصلاً نمي فهمه که يکيو دوست داره اونورش سخت تره ، اونوري که فهم هم هست . فکر کن عاشق کسي باشي که ديگه خودش نيست . بعضي مواقع خودش نيست و هيچ چيزش هم دست خودش نيست . نميشه ديگه دوستش داشت . مي شود ماند ؟ مي شود رفت ؟ مي شود .... ما هنوز جنگ داريم . هنوز مردا و زنايي مي جنگن با خودشون با دروديوار با جامعه با بي مهري با بي عشقي و ... ما هنوز جنگ داريم .

  ابوذر