سلام و چند نکته:

1-    اول معذرت خواهی بسیار از منصور که داستانکشو چندروز پیش برای من فرستاده بود ولی من حالا میذارمش اینجا

2-    اینکه در مورد نوشته های قبلی ، باید بگم که من اون چیزهایی رو که از حرفهای مبین فهمیدم اونجا نوشتم . اینکه درست فهمیده باشم یا جور دیگه باشه ، معلوم نیست . بنابراین اون حرفها نشانه حرفهای مبین نیست . با مبین می توانید در صورت تمایل مستقیماً حرف بزنید.

3-    محمد هم خوبه ..

4-    اینم داستانک منصوربه اسم نگاه:

روي تك صندلي نشسته بود.داشت به خواهرش‌ و دوست‌پسرش نگاه مي‌كرد كه جلوي من نشسته بودند.به نظر 16-15 ساله ميومد.حسرتو تو نگاش خوندم.دلم سوخت.گفتم تا مقصد برسيم بهش نگاه ميكنم.همينكه فهميد خودش رو جمع‌و‌جور كرد و با اعتماد بنفس مرتب سرجاش نشست.با اينكه جلو رو نگاه مي كرد،زيرچشمي حواسش به من بود.منم اونقدر خسته بودم كه اصلا حواسم به دور‌و‌برم نبود و فقط زل زده بودم به اون...

اين اواخر ديگه چشمام خمار شده بود و حالت خريداري داشت.فكر كنم كمي ترسيد.وقتي ماشين وايساد زودتر از اون پياده شدم و رفتم.احتمالا انتظار داشت ديرتر پياده بشم و دنبالش راه بيافتم،اما بنظرم بيست دقيقه براي پرواز دادن يك نفر تو آسمونا كافي بود!

بعضی وقتها باید برای ما یک موقعیت درست بشود تا بعضی از لایه های زیرین روحمان تکانی بخورد ، برای اینکه از ته قلب خوشحال شویم ، برای اینکه دلمان بخواهد همانجا بشینیم و هق هق گریه کنیم ، برای اینکه یادمان بیاید که اعضای یکدیگریم ، برای اینکه دست یکی را بگیریم ، برای اینکه باز من بتوانم به خدا گیر بدهم ، برای اینکه باز داد بزنم که عدالتش را نمی فهمم ، برای اینکه احساس کنم که اون چیزی که توجیب من هست فقط مال من نیست ، برای اینکه فکر کنیم ، برای اینکه گریه کنیم ، گریه .........

کاش اونشب موسی بعد از یک سال مهمان من نبود – با اینکه اگر بخواهم منصفانه نگاه کنم فقط در صورتیکه موسی می آمد و آن سلسله اتفاقات غیر روزمره اتفاق می افتاد من این موقعیت را بدست می آوردم – ولی کاش موسی نبود که می توانستم گریه کنم ، چیزی که باهاش خیلی غریبه نیستم ولی .... . بگذریم ، من محمد را دیدم . باید صدایش را بشنوید و قیافه خوشکلش را ببینید؛ یک فرشته کامل ، فقط کثیف ، فقط با دمپایی پلاستیکی ، با صدای بریده بریده دوران بچگی . من فقط می دانم اگر خانه ما آذری بود و من ساعت 5/9 شب آریا شهر گم شده بودم ؛ اول شلوارم خیس بود و بعد از گریه خفه شده بودم . او به من گفت که بیا این پول را بینداز توی تلفن و شماره اش را برایم هجی کرد . من الان یه دوست دارم . یه دوست که در 6 سالگی یک مرد است . فال می فروشد با تنها برادر بزرگتر از خودش تا بتوانند شکم خودشان 6 نفر و مامانشان را سیر کنند . می خواهم به این فکر کنید که این مردی به چه قیمتی بدست می آید . وقتی از خونه شان به من زنگ زد و گفت که رسیده و آن آقایی که من او را بهش سپردم تا خانه او را برده و گفت که اسمت چیه و گفت که هر شب بهت زنگ می زنم ، ما با هم دوستیم ، دلم می خواست گریه کنم . منم از 4 سالگی بابا نداشتم . اینجوری هیچوقت حرف نزدم ولی می خوام بگم که حتی نمی دانم چه چیزی نداشتم که بخواهم از مشکلات کمبودش بگویم .... بگذریم ، ولی من با آنهمه ناز و نعمت و این پسر...

بر سر خوان بلا ایوب و شاه کربلا

هر دو مهمانند ، اما این کجا و آن کجا

راستی من با مادرش صحبت کردم ، گفت که کسی را ندارند واز همین حرفها که همه ماها شنیده ایم ولی باید ببینیم تا باورش کنیم . من می خواهم یکبار در زندگیم "یک کاری "بکنم . من محمد را پیگیری میکنم تا از وضعیتشان اطلاع دقیق پیدا کنم . من تمام سعی خودم را میکنم که او درس بخواند . هر کس دوست دارد و می تواند ؛ به من بگوید ، یادم بدهد و یا حداقل به من گیر بدهد که محمد چه شد.......

ابوذر

بازم سلام – فقط راجع به اون نوشته که مال خودم نبود و اینجا گذاشتم میخوام بگم که ما اگر کسی چیزی برامون بفرسته با اسم خودش اینجا می ذاریم . حق الارائه هم نمیگیرم .

روی پاهام نشسته بود . معمولاً وقتی حالمون خیلی خوبه اینجوری میشینیم روبروی هم وحرف می زنیم . یه دفعه بهم گفت که می خواد بازومو گاز بگیره ، راستش دندوناش خیلی تیزه و جای گازش واقعاً دردناکه ، می دونستم که اینکارو دوست داره و از دیدن بازوی قرمز من با او رگه هایی که روش افتاده،  لذت می بره . من  خواستم که او خوشحال باشه و لذت ببره . تحمل اون درد برام خیلی جالب و شیرین بود . همون لحظه به این فکر کردم که اگه تو ایمان داشته باشی که کارت یک کسی روکه دوستش داری  خوشحال می کنه- ( لازم نیست واقعاً کسی خوشحال بشه یا لزوماً واقعی باشه بلکه بنظر من کافیه ایمانت واقعی باشه ) - درد کشیدن و حتی تیکه تیکه شدن در اون مسیر میتونه کاملاً لذت بخش باشه  .

ابوذر

اون وقت ها همه فصل ها براش پاییز بود.پاییز با برگ های زرد و با باد های سرد پاییزی.. با شب های بلند و با درختانی لخت و مرده.. میگفتن بهار بعد از زمستون میاد.یعنی باید حتماً زمستون بشه تا بعد بهار برسه.. میگفتن بهار رنگ همه چیز رو عوض میکنه و همه چیز دوباره زنده  میشه...و اون منتظر بود تا زمستون بیاد تا نوبت بهار برسه...

زمستون بالاخره رسید.زمستونی سرد و سخت..خیلی سرد...این زمستون خیلی طولانی بود.. و هنوزم هست.اونقدر طولانی که الان داره حسرت روز های پاییز رو میخوره.چرا پاییز رو تحمل نکردی؟؟چرا بیقراری میکردی؟چرا؟

زمستون با اون کاری کرد که به همون پاییز قانع شده. و هر شب داره خواب پاییز رو میبینه..

مهم نیست بعد از زمستون بهار میاد یا پاییز یا هر فصل دیگه ای ؛ فقط میخوام زمستون تموم بشه.. فقط همین رو میخوام... 

سلام ، یه سلام در یه سال جدید به قول تقویمها که من به این قول زیاد اهمیت نمیدم مثل بیشتر قولها و به اون چیزهایی که درون خودم حس می کنم بیشتر اهمیت    می دم . خلاصه بنظر من اگه قراره چیزه عوض بشه مخصوصاً بهتر بشه راهش توی خودمونه ؛ حالا اگه میخواین می تونین شروعشو روز اول فروردین بگیرین . از اینکه نبودیم من به نوبه خودم معذرت چون میبینم که بعضیها اومدن و چیزی نبوده ، اینکار واجبه . مامانه دیگه  کاریش نمیشه کرد تازه حالا هم زود در رفتم اومدم ....

این نوشته رو یه نفر دیگه نوشته ، یه دوست خوب . من ازش زیاد نفهمیدم با اینکه بستری که باعث نوشته شدنش شده رو هم تقریباً میشناسم . بگذریم ، من فکر میکنم مربوط میشه به رابطه های انسانی . اونهایی که تو فکر میکنی خوب این حق خودته که اینجوری رفتار کنی ولی بازتاب این رفتار توی یه نفر دیگه یه چیزه دیگه میشه . خلاصه همون دعوای همیشگی حق داشتن و انتظار و توقع . من اینجوری فهمیدمش که میگه کاریش نمیشه کرد جز فرار شماها چی میگین؟؟

اینجا هم می خوام برات چرت و پرت بنویسم. مثل همونی که مچاله کردم انداختم توی سطل. نمی دونم چرا مرض نوشتن پیدا کردم. فکر کنم این از عوارض حرف نزدنه .  نمی دونم تا کی می تونم با کسی که نمی تونم باهاش حرف بزنم زندگی کنم شاید این نشون می ده که داریم به آخرش می رسیم نه؟ لازم نیست تایید یا انکارش کنی   می دونم که تو اصولا زحمت فکر کردن به چیزهایی رو که میتونه آزارت بده نمی کشی البته این طبیعیه حتما من غیر طبیعی ام یا شاید هم مازوخیسم دارم آره فکر کنم مازوخیسم دارم چون این طبیعی نیست که یه آدم اینقدر تواناییه خودآزاری داشته باشه راستی من دارم خودآزاری می کنم یا فقط به یه دیگرآزاری تن دادم؟ نمی دونم اگه اینطوری باشه تو به داشتن سادیسم متهم میشی. اما نه. آخه تو که قصد دیگرآزاری نداری داری؟ فکر نکنم ، فقط کمی بی فکر و خوشگذرونی همین . آره به همین سادگی. پسر بچه کوچولویی که به جرم شیطنت داره محکوم میشه . آخ من چه قاضی بدی هستم نه؟ آخه اون پسر بچه ایی که از روی شادی و فقط به قصد بازی سنگ رو انداخت توی دریاچه نمی دونست یه ماهی قرمز کوچولو داره از اونجا عبور می کنه. میدونست؟ فکر نمی کنم. خب اینهم همش یه بازیه دیگه مگه اینطور نیست؟ یکی میشه ماهی و یکی سنگ و ... راستی میگم نقش اون سنگه رو کی بازی میکنه؟ اون دیگه باید یه قاتل باشه... نه! این بی انصافیه، فکر کنم اون هم فقط یه وسیله ست که تو دست پسر بچه گرفتار شده .. اوخ اینطوری که جرم اون بچه سنگین تر میشه. اصلا بیا سناریو رو یه جور دیگه بنویسیم... با یه میوه تازه رسیده که از درخت آویزونه و داره به دل گرسنه یه پسر بچه چشمک میزنه چطوری؟ خب تقصیر اون بچه نیس که گرسنشه. تقصیر میوه هم نیست که رسیده و خوشمزه است اون بچه یه سنگ بر    می داره و... اه.. بازم که سنگ. انگار این قصه بدون یه پاره سنگ نوشته نمی شه. بیا از خیر قصه هم بگذریم بلاخره داستان رو یه نفر مینویسه دیگه. یا من یا تو یا شاید هم اون سنگه، فرقی هم نمیکنه، حتی فرقی نمی کنه که آخرش چی میشه چون آخرش هم از اولش پیداست. آخرش اون ماهیه یا اون میوه یا هر کوفت دیگه ای که باشه قبل از اینکه له بشه یا با سنگ از درخت بیافته از سر راه اون پسر بچه میره کنار. به همین سادگی چون این قانون طبیعت که اگه می خوای زندگیت، غرورت، احساست و حتی خاطرات قشنگت لگدمال نشه برشون دار و برو به یه دریاچه دیگه یا به یه درخت دیگه یا شاید هم توی یه دنیای دیگه...

ابوذر