سال 69-66...: تنسی تاکسی 2 :)

آرزو : برق موقع برنامه کودک نره . آرزو2 : برق موقعی که مامان نیست نره. آرزو 3 : تلویزیونمون رنگی بشه . آرزو4 : شبکه 2 بیاد نی‌ریز.

تفریح : بریم توی باغ با مامان بزرگ، صبح ساعت 6 می‌ریم و از باغ گل لاله می‌چینیم و سر راه خانه می‌ریم گلزار شهدا، عصر خاک بازی

لباس : اصلاً مهم نبود. فکر کنم نزدیک 70 بود که یک چیزهایی را می‌خواستم و یک چیزهایی را نمی خواستم.

سال 85 : مامان بزرگها همانند، صبحهای پنجشنبه که از بهشت زهرا رد می‌شم همون صبح زود آنجایند . امروز به این فکر کردم که تا جندین سال دیگر که اینها هم بروند صبحهای زود بهشت زهرا هم خلوت می‌شود. این نسل با خودش عادتهایی داشت و با خودش می‌برد.

فکرهایش را هم ما با خودمان داریم تا ما هم برویم. نمی دانم عادات نسل قبلی چه بوده، بعدیها با مردگان و خاصهایشان که زیر خاک بروند، چه می‌کنند؟!

می توانید این نوشته را داستانک هم ببینید. پسربچه‌ای دست در دست پیرزنی راهی گلزار، جوانی پشت رُل با نگاههایی به آن مادران جان سخت، بزرگان صبر و این حرفها.

شرایط بسیار خوبی را از دست دادم، از هر نظر همه چیز می‌توانست بسیار دلخواه من پیش رود. حالا همه چیز را از دست داده‌ام و این بخاطر آن است که مثل همیشه مثل خودم، خود واقعی‌ام، حرف زدم. همه چیز را همانگونه که واقعاً فکر می‌کردم بیان کردم و صادق بودم. بعد از آن که فهمیدم همه چیز تمام شده نمی‌توانم دروغ بگویم که ناراحت شدم و شاید هم کمی پشیمان. ولی الان خوبم و به خودم دلداری می‌دهم که با شرایط خود واقعی من هم می‌تواند اتفاقات خوب بیفتد؛ خوشحالم که هنوز خودم هستم علیرغم بودن با دست خالی.