نقل از ابوسعید خرقانی که بر سردر سرایش نوشته بود : " هر کسی به این سرا درآمد نانش دهید و از ایمانش مپرسید، زیرا هرکه نزد پروردگار به جانی ارزد، نزد ابولاحسن حتماً به نانی ارزد. "

این عبارت را خیلی دوست می‌دارم و بشدت با درونم سازگار است. دوستش دارم و زیاد به‌اش فکر کردم. هنوز با مفهوم خداوند به معنای قادرِمتعال سازگار نشده‌ام ولی اصلاً نمی‌توانم انکارش کنم و راستش را بگویم احساسم این است که یک چیزهایی وجود دارد ولی اینکه چگونه است را نمی‌فهمم. فارغ از خودم، فکر می‌کنم کسانی که خداوندی داشته و دوستش دارند با شنیدن این عبارتِ عمیق، می‌توانند به نهایت مهربانی برسند، به نهایت دوست‌داشتن دیگرانی که اصلاً مهم نیست چه‌اند و چگونه‌اند. برای من درسی بود که هر آنچه که حداقل زنده است شایسته دوست‌داشتن و مهربانی است. باید کمی مهربان‌تر باشم.

چقدر جدی به مرگ فکر می‌کنید؟

شبها که می‌خواهم بخوابم پرده پنجره تمام قد بالکن _ که دقیقاً بالای سرم قرار داد _ را کنار می‌زنم تا اگر مُردم؛ روزهای بعد براحتی پیدا شوم و جمع و جورم کنند!

صدای ضبط ماشین شیشه عقب را می‌لرزاند. زنگ موبایل را که شنید اول اطرافش را نگاه کرد تا پلیس بزرگراهی نباشد و بعد شماره را دید، یک شماره ناشناس از شهرستانشان .

-          سلام. 

-          سلام، آقای ....؟

-          بله خودم هستم، بفرمائید.

-          من دختر .... هستم، دائی مادرتان.

-          خوبید خانم؟ بابا و مامان و بقیه خوبن؟

-          همه خوبند مرسی.  من می‌خواستم یه چیزی ازتون بپرسم و دوست دارم که از این قضیه کس دیگری اطلاع نداشته باشه.

-          باشه، مطمئن باشید. چیزی شده؟

-          خواستم بدونم که آیا بین شما و .... خواهرم چیزی هست؟

-          همه شماها برای من بسیار محترمید و من مثل خواهرم همه شماها رو دوست دارم ولی من با .... هیچوقت بجز همه اونجاهایی که شماها هم بودین حرفی نزدم.

-          اینو می‌دونم، خواستم ببینم آیا علاقه خاصی نیست؟

-          نه راستش، رابطه و علاقه خاصی نیست.

-          ممنونم، راستش داریم ... رو شوهرش می‌دیم. خواستم بدونم. لطفاً از این تماس چیزی به کسی نگین.

-          مطمئن باشین، سلام برسونید و تبریگ بگین. ایشالا که خوشبخت بشن.

-          ممنونم. خداحافظ.

-          خداحافظ.

قلبش جور دیگری می‌زد، خاطرات 5-6 سال پیش؛ بازیهای نوجوانی بهمراه رقابتهای نگفتنی پسرها و دخترها، روز اول سال تحویل خانه مادربزرگ، شب تا صبح بیداری اربعین‌ها برای حلوا پزون خاله، نگاهِ او ، نگاه من به او...

همان‌روزها هم از او بیشتر از همه خوشش می‌آمد، یعنی نگاه‌هایش جور دیگری بوده‌اند؟ خودش می‌دانست که واقعاً چیز خاصی نبوده است ولی چیزکی بوده است و او فهمیده است.  فکر کرد که از چند سال پیش ندیدمش؟ چند سال است که او از من همان نگاه‌ها را یاد داشته است؟ چند وقت است که به آن‌آدمها و آن‌روزها فکر نکرده؟فکر کرد که ... که  آن‌موفع‌ها حتی ممکن بوده که بتواند عاشق شود.

لبخند زد و یک دقیقه به افتخار عروسِ دوست‌داشتنی فامیل بوق  عروسی زد.

 بیب بیب بی بی بیب ...

امسال برایم وحشتناک شروع شد، نه بخاطر اتفاقی که در موقع سال تحویل افتاد و تنها بودم؛ بلکه برای اولین مواجه شدن با مسئولیتی که اصلاً به این راحتی نمیتوانم انجامش دهم، مسئولیت را می‌شناختم و کم و بیش باهاش برخورد داشتم ولی مواجهه واقعی، وقتی که تلخی همه گذشته‌ها را می‌بینی، وقتی می‌فهمی که همه چیز به آن خوبی‌ها هم که فکرش را می‌کردی نیست و تو باید چیزهایی را حل کنی . توئی که خودت برای  خودت حل نشدی .

وقتی که با هرکدامشان جدا جدا حرف زدم آنها گریه کردند و حرفهایشان را گفتند، در آغوش یکدیگر هم که رفتند گریه کردند و آرام شدند.

 برای من خیلی سخت بود، هنوز آرام نشده‌ام.