دیوانه شده‌ام، منی که حتی یکبار هم این برنامه تلویزیونی را ندیده‌ام اولین چیزی که بعد از آن فکر توی کله‌ام آمد این بود : " خیلی خطرناکه حسن.."

می‌گویند طنز خیلی تلخ است و راست می‌گویند.

نمی‌دانم اینجا را می‌توانید بخوانید یا نه ؟ http://www.autnews.info/ اگر از فیلترش عبور کنید بخوانید که با دوستان من، کسانی که می‌شناسمشان چه کرده‌اند؟ یاد گرفته‌ام که شک کنم، می‌تواند نوشته‌های این سایت هم دروغ باشد یا بزرگنمائی یا... ولی چیزی درونم می‌گوید که راست است .

دیوانه‌ شده‌ام، با خواندن آن شکنجه‌ها دلم می‌خواهد که شکنجه شوم. می‌خواهم بروم دانشگاه و داد بزنم و هرچه را که فکر می‌کنم بگویم. می‌خواهم بدانم چقدر راستگویم و چقدر ثابت قدم. دیوانه شده‌ام، دلم می‌خواهد شکنجه شوم تا از آنها عقب نباشم شاید.

ولی می‌ترسم، ترسویی بیش نیستم که از ساعتی دیگر برای سرزدن به تعداد کامنتهای پستهایم هی به اینجا سر می‌زنم. مطمئن نیستم آنها می‌دانستند که این بر سرشان می‌آید و اقدام کردند ولی در هر صورت آنها آنجایند و من اینجا، تنها با تغییر نام وبلاگم که اگر 3تای دیگر هم آزاد شوند باز هم نامش می‌شود "داستانک".

آدم منطقی‌ای هستم ولی با احساساتم چه کنم؟ چرا آزادی انسانها اینقدر گران است؟ چرا اینقدر محافظه‌کارم؟ به چه چیز این زندگی دلبسته‌ام؟ چرا آدم نباید برای چیزی که فکر می‌کند درست است بمیرد؟ چرا خودش را منفجر نکند؟ چه چیزی بیرون برایش هست خود سرخوردگی؟ برای چه می‌نویسم اینجا؟

دیوانه‌ شده‌ام، من که این بیرون هم در شکنجه‌ام چرا می‌ترسم وارد "بندها" بشوم؟؟؟

تا مگر شیشه این قصر ِ ستم در شکند

تا مگر ولوله افتد به دل ِِ کاخ ِ سکوت

دست در حسرت سنگ

سنگ در آرزوی پرواز است.

شکست سکوت_ حمید مصدق

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ